Het WK zit er op en daarbij eigenlijk ook zo goed als mijn junioren tijd. Afgelopen maandag kwam ik thuis met een bronzen medaille van de ploegenachtervolging. Een mooie verrassing op dit onderdeel, ik denk dat maar weinig mensen dit voor mogelijk zagen.
Ikzelf ging dan ook de race in met weinig verwachtingen, rekenend op een vrije avond. Maar het liep boven verwachting goed. Even leek het er nog op dat we om goud en zilver konden gaan, maar in de laatste rondes verloren we nog 1,2 seconden. Dan voor brons, wat ook mooi was! De finale liep nog beter dan de kwalificatie, dit was ook te zien aan de tijd, we reden 3 seconden sneller dan onze kwalificatietijd en haalden de Duitsers (onze tegenstanders in de finale) bijna in.
De dag daarvoor reed ik de individuele achtervolging over 2 km. Hier hadden we toch wel wat meer verwachtingen dan voor de ploegenachtervolging. Ik zou op een tijd van 2.24 weg gaan, 1 seconde boven het wereldrecord. Daarvoor zou ik vlak moeten rijden, maar ik startte weer eens veel te hard. Ik opende een seconde te snel en moest dat in de laatste ronden bekopen. Ik had uiteindelijk 3 seconden verval in rondetijden waardoor ik een tijd van 2.26 reed. Nog een goeie tijd. Vorig jaar had ik hiermee in Moskou, de snelste baan ter wereld, in de finales gestaan en was ik nog geen seconde minder snel zijn dan de wereldkampioene van vorig jaar. Dit jaar is echter het niveau erg gestegen. Mede doordat vorig jaar alleen maar eerste jaars op het podium stonden, en dit jaar dus de kans kregen om zich nog meer te verbeteren. Het wereldrecord werd dan ook na 7 jaar weer verbroken met 1 seconde. Ik werd uiteindelijk 6e en miste op 1 seconde de finales. Dit was toch wel een teleurstelling. Met een tijd van 2,26 verwacht je eigenlijk wel in de finales te staan namelijk. Over mijn tijd was ik dan ook wel tevreden. Ik rij weer 6 seconden van m’n PR af in een half jaar tijd en er zijn nog duidelijke verbeterpunten aanwezig. Ik hoop dan ook nog een tijdje zo door te groeien.
Na een lange piekperiode van zo’n zeven/acht weken kwam als laatst het onderdeel waarvan ik het meest verwachtte: het omnium. Ik werd helaas die ochtend al niet zo lekker wakker. Ik voelde me erg moe en misselijk. Hierom kreeg ik zowat geen hap door m’n keel en ik voelde me erg slap.
Met zo goed als een lege maag begon ik het eerste onderdeel: de vliegende ronde. Er zat niks geen power meer achter en ik werd 10e.
De puntenkoers ging redelijk. Ik kon 2 puntjes sprokkelen. Deze werden me weer afgenomen omdat ik naar blauw zou hebben gestuurd in de sprint, wat onreglementair is. Ik heb dit zelf niet door gehad en haalde er ook geen voordeel uit. Erg vaag want in de andere wedstrijden gebeuren vaak veel ergere dingen, maar wordt er niks tegen gedaan. Hierdoor werd ik ipv 7e op de puntenkoers 16e en dat waren toch kostbare punten.
De afvalkoers verliep beter totdat de Duitse voor mij uit het niets onderuit ging. Ik ging er vol overheen en over mij bijna het hele peloton. Behalve brandwonden had ik niets en er werd opnieuw gestart. Ik kwam er niet meer lekker in en werd 11e.
De volgende dag waren de laatste 3 onderdelen. We begonnen met de individuele achtervolging. We gingen op het zelfde schema weg als 2 dagen daarvoor. De eerste 2 ronden reed ik op schema maar daarna kakte ik erg in. Weer had ik de power niet van een paar dagen geleden en zette uiteindelijk een tijd neer van 2,34. 8 seconden langzamer dan 2 dagen daarvoor!
De scratch ging redelijk alleen liet ik me dom weg wegduwen en opsluiten in de laatste ronden. Ik werd 10e.
Het laatste onderdeel was de 500 meter. Nog één keer alles eruit, voor de laatste keer. Dit onderdeel ging het beste van allemaal. Ik werd 3e met een tijd van 36,9, een PR. Dit zorgde ervoor dat ik uiteindelijk in het klassement nog 7e werd, wat ik als je alles bij elkaar bekijkt nog erg vond meevallen!
Achteraf kun je concluderen dat alles bij elkaar toch te veel is geweest. De laatste 2 dagen was het gewoon op. Fysiek maar vooral ook mentaal. Ik denk dat ik zeker meer kon met het omnium dan dat wat ik heb laten zien. Erg jammer, maar goed, een bronzen medaille is ook mooi en hoe dan ook heb ik weer een pak ervaring erbij gekregen.
Deze week doe ik lekker rustig aan, maar zaterdag kom ik al wel weer in actie in een criterium in Staphorst. Volgende week ga ik naar St Vith voor de startweek van Papendal.
7 september t/m 11 september zal ik in actie komen in de Tour de Ardeche, bij de elite vrouwen. Hier hoop ik weer veel ervaring op te doen. Daarna zal mijn wegseizoen echt voorbij zijn en kunnen we ons gaan opmaken voor de winter. Daarover later meer…
Laura (19/08/10)
Laatste foto's >>
Contact
You are viewing the text version of this site.
To view the full version please install the Adobe Flash Player and ensure your web browser has JavaScript enabled.
Need help? check the requirements page.
