Laura van der Kamp

22e plaats wereldkampioenschap wegwielrennen

NIEUWS

BIOGRAFIE

PROGRAMMA

RESULTATEN

MATERIAAL

PALMARES

GASTENBOEK

Anderhalve week voor het wereldkampioenschap weg vertrokken wij al naar Italië om alvast te wennen daar en nog wat te trainen. Daar vooraf gaand reden we als WK selectie nog 2 criteriums in Stiphout en Chaam.
8 augustus was het dan zover. Het was een warme dag, het zou 30 graden worden, maar gelukkig mochten wij in de ochtend al starten. Het was een heel zwaar rondje. Volgens ingewijden het zwaarste WK parcours in 10 jaar! Er zaten een aantal lastige klimmen in, waar die van 2,2 km er uit bij uitsprong. Geen moment was het vlak en we kregen ook te maken met een moeilijke, technische afdaling.

Dat die afdaling moeilijk was, was wel te zien aan het aantal rensters wat daar in de problemen kwam. Er was een bocht bij waar elke ronde wel iemand onderuit ging. Ikzelf ben ook drie keer die bocht uit gevlogen, doordat ik een valpartij moest ontwijken of gewoon omdat ik er zelf te hard in ging. Gelukkig kon ik in de berm telkens m’n fiets recht houden, en schrok ik er de laatste keer al niet eens meer van.
De eerste 3 rondjes gingen mij boven verwachting goed af. Ik reed de steeds klim op kop. Vooral omdat ik dan, als er werd aangevallen er gelijk bij zat en ik geen last had in de klim van de wielen voor mij. Het ging heel makkelijk het voelde voor mij als niet boven D3 aan, terwijl we toch wel een aardig tempo omhoog reden en er heel wat rensters werden gelost. Ik kreeg hoop dat als de echte klimsters zouden aanzetten ik misschien wel zou kunnen volgen om het later in de sprint af te maken.
 
Dit gebeurde in de vierde, de een na laatste ronde in die bewuste klim. Net op het moment dat ik in het gootje, waar je niet heel makkelijk uit komt, werd geduwd, demarreerde een Franse. Eenmaal uit het gootje kon ik, als een van de laatsten, er nog wel naar toe rijden. We waren met zo’n 12 rensters weg. Niet veel later versnelde een andere Franse. Ik zette alles op alles om aan te haken. De Australische liet een gat vallen. Ik ging daar overheen, maar kon het nét niet dicht krijgen. Ik bleef steken op zo’n 2 meter en bleef op die afstand nog een tijdje rijden, maar al snel zakte ik er doorheen en werd het gat als maar groter. Ik heb een hele tijd in m’n eentje tussen de kopgroep en de tweede groep gereden. Op het einde van de klim haalde de tweede groep mij in. Ik zat op dat moment zo kapot dat ik die groep ook moest laten gaan, maar in de afdaling kon ik er weer bij komen. Eenmaal in die groep heb ik gelijk de achtervolging in gezet. Want wie weet rijden ze in de afdaling en het stukje wat redelijk vlak was niet door en konden we er weer bij komen. Helaas kreeg ik behalve van Rebecca en de Australische geen hulp. Iedereen had namelijk wel een teamgenoot in de kopgroep van 8 zitten. We kwamen dus helaas niet veel meer dichterbij. Op het einde van de zware klim moest ik de groep weer laten gaan mede door de inspanningen in de achtervolging. Even later haalde Rebecca me in en zijn we rustig naar de streep gereden, omdat we toch niet meer iemand konden inhalen of in gehaald konden worden. Zo kwam ik, toch wel teleurgesteld, als 22e over de streep.

Laura (19/08/10)

Laatste foto's >>